'The More You Ignore Me, The Closer I Get' Sendromu

Kişiye, hiçbir zaman hak etmediği sevgi ve güvenin her zaman sunulması durumudur. Morrissey'de bu sendromu şarkısında öyle güzel açıklamıştır ki gönüllerde taht kurar. Aslına bakarsanız insan doğası bu duruma o kadar çok yatkındır ki atalarımız bile bizleri 'Kaçan kovalanır!' sözleriyle uyarmışlardır.

İnsan tabiatı gereği her zaman daha fazla isteyen bir varlık olmuştur. Kendimize bir hedef belirler ve uğrunda gece gündüz uyumadan çalışırız. Elde ettiğimizde ise o eski ihtişamını kaybederek 'bizim' olmuştur. Ve biz gözümüzü sıradaki hedefe dikeriz. Gönül işlerinin de farklı işlediği fazla görülmemiştir. Birisini gerçekten seversiniz ya da sevdiğinizi sanarsınız. Sonra o sizin olur. İş heyecanından bir parça kaybeder, sonra büyük parçalar yitirir ve siz elinizdekinin değerini bilemeden, o sevginin balını tadamadan bi bakmışınız ki bir sonraki hedefe gözlerinizi dikmiş bakmaktasınız.

Aşk, birlikteliğe dönüşmediği sürece sonsuzdur. Her zaman onu aynı tutkuyla sever ve onun yanınızda olması için ömrünüzü feda edebilirsiniz. Eğer gerçekten seviyor iseniz bu birliktelik sonrasında da bitip tükenmez. Ancak bu kişi size yüz vermiyosa bütün kusurları kapanır ve o mükemmelleşirken siz onun yanında ezilir, büzüşür ve bir böcek boyutlarına inersiniz. Sevdiceğiniz o kadar çok büyür ki gözünüzde ne kendinizi ne de başkalarını ona layık görürüsünüz. Siz siz olun böyle 'tapınma' boyutlarına gelen büyük sevgilerinizi Pulpo gibi basit, sıradan 8 kollu bir ahtapota vermeyin. Pulpo da kim mi? Artık bir başka yazıya....